Twijfel je soms aan wat je voelt?
Alsof je eerst moet begrijpen waarom iets er is, voordat het er mag zijn?
Veel mensen herkennen dit. Je voelt spanning, onrust, angst of verdriet en vrijwel automatisch ontstaat de neiging om het op te lossen. Om het weg te krijgen. Het liefst zo snel mogelijk.
Maar wat als het probleem niet je gevoel is, maar de reactie erop?
Op het moment dat een gevoel in jou niet welkom is zoals het is, gebeurt er iets subtiels maar belangrijks. Je systeem blijft alert. Alsof het zich moet aanpassen, iets moet fixen of misschien zelfs moet verdwijnen. En precies daar ontstaat onrust.
Niet door het gevoel zelf, maar door de strijd ermee.
Gevoelens en emoties komen niet zomaar. Je zenuwstelsel probeert je niet tegen te werken. Het probeert je iets te laten voelen, iets zichtbaar te maken, iets te beschermen misschien zelfs.
Toch hebben we vaak geleerd om vooral van onze gevoelens af te bewegen, in plaats van ernaartoe.
En juist daar zit een verschuiving die veel kan veranderen.
Regulatie ontstaat namelijk niet door jezelf rustig te maken, te controleren of te corrigeren. Het ontstaat wanneer je lichaam ervaart dat alles wat er is, er mag zijn.
Dat je, midden in wat je voelt, als het ware tegen jezelf kunt zeggen:
“Ik mag voelen wat ik voel.”
Zonder dat het meteen anders hoeft.
Misschien ligt de kracht niet in begrijpen, maar in aanwezig blijven.
Niet in oplossen, maar in toelaten.
Dat betekent niet dat het altijd makkelijk is. Sommige gevoelens zijn intens, verwarrend of overweldigend. Maar zelfs dan kan er iets verschuiven wanneer je niet direct probeert weg te bewegen van wat je ervaart.
Een eenvoudige manier om hiermee te oefenen, is door even stil te staan bij je lichaam.
Leg één hand op je buik en één hand op je borst.
Breng je aandacht naar binnen.
Wat voel je?
Zonder het te analyseren.
Zonder het te veranderen.
Zonder het weg te willen hebben.
Alleen erbij blijven.
Misschien merk je dat je systeem iets zachter wordt. Misschien ook niet. Beide is oké.
Het gaat niet om het resultaat, maar om de ervaring van ruimte.
Ruimte waarin jouw gevoel er mag zijn.
Ruimte waarin jij er mag zijn.
En misschien, heel misschien, ontstaat daar iets van vertrouwen.
Vertrouwen in wat er in je leeft.
